Kijk ze dartelen!
Schietend van links naar rechts, omhoog en omlaag.
Fladderend rond het nog verse, dubbele graf op de prachtige, stille begraafplaats in Hemmen, in de vroege avond van een bewolkte dag.
Daar gaan ze, achter elkaar aan. Soms even rustend op de steen, en kijk!, de ander landt even op haar schouder!
Buiten adem naar binnenrennend – het kan nog nét voor ze sluiten – laat ik me op een stoel zakken in de verder volledig verlaten wachtruimte. Ik zorg dat ik direct in het zicht zit van de prikzuster, die in prikhokje zit waarvan de deur wijd open staat
Snuffelend, met de neus in de lucht, trippel ik naar dat tafeltje op ons terras op het strand. Ha! Ik ruik het! Ze hebben daar een echte vis! Een ver-se, gegrilde vis! En daar blijft altijd wel wat van over, ik weet dat. En dat lust ik!
Ineens zijn ze er weer. Als uit de lucht gevallen, net als een dag eerder ook gebeurde, op precies hetzelfde tijdstip. Ik heb niet gezien waar ze vandaan komen, plotseling staan ze daar, onderaan het trappetje naar de voordeur van het oude huis aan het einde van het straatje.
‘Hallo! Souvlaki? Fresh!’
Gretig stort de restauranthouder zich op ons. Bij een tafeltje zijn in no time stoelen voor ons aangeschoven, dus wij nemen daar gehoorzaam plaats.
Wat een heerlijke straal. Flink veel waterdruk, lekker heet, dat is lang niet vanzelfsprekend in dit land. Net als de ophanghaak voor de douchekop aan de muur. Heerlijk om die niet in je hand vast te hoeven houden. Douches in Griekenland? Ach, anders. Ze zijn anders. Maar deze is fijn.
