‘RKDeo wint in eigen huis.’
‘Weer verlies voor Oliveo.’
‘DSVP uitgeschakeld.’
Willekeurige nieuwsberichten online. Ze gaan over lokale sport, zaterdag- en zondagamateurs bij het voetbal, niet iets waar ik nou gelijk warm voor loop. Tot nu toe dan.
‘Ik kom straks even langs!’ luidt het berichtje op mijn telefoon. ‘Om hem even te laten zien.’
Het bericht komt van Oudste. ‘Want ik heb hem gekocht!’
‘O leuk!’ typ ik terug, want nieuwsgierig ben ik natuurlijk wel.
De mensen in het zaaltje van het zorgcentrum hoeven niet stil te zijn, een beetje kletsen mag. Ze zitten aan tafeltjes dan ook gezellig te kwebbelen, met kopjes te rammelen of ruzie te maken. In een hoek zitten er een paar te rummikuppen, zich werkelijk helemaal niets aantrekkend van de live muziek. Maar ja, misschien zijn ze wel doof. Wie zal het zeggen?
Een knal als een pistoolschot. Een hoop geschreeuw; en hoor ik nou glasgerinkel? Rennende voetstappen door de straat, een hondje blaft hysterisch.
Ik zucht, half wakker. Moet dat nou allemaal? Kan het niet wat rustiger? Glijdt onze straat nou ook langzaam af naar asociaal niveau?
Plots aarzelen mijn vingers. Ze laten het toetsenbord los en blijven er doelloos boven hangen. Alsof ik ze gebrand heb. Een diepe frons verschijnt in mijn voorhoofd. Wat ben ik in ’s hemelsnaam aan het dóen? Dit klopt niet. Van geen meter. Nogmaals tuur ik naar het mailtje waarop ik aan het reageren ben.
We schrikken wakker van de bel.
‘Huh….?’ Ik heb even tijd nodig om te bedenken waar dat geluid vandaan komt. Waar ben ik? Mijn wekker wijst kwart voor tien aan, maar die is stil. Die gaat echt niet af in onze vakantie.
Vakantie! We zijn met vakantie!
