Verrek!’
Vanaf ons tafeltje op het terras van de taverna aan de baai zie ik ineens een rode gloed. Ik tuur langs de berghelling naar boven. Is dat nou vuur?
In de oksel van de baai, halverwege de berg, laait iets. Ja, dat is vuur. Er brandt daar iets!
Twee kilometer, zegt het gidsje. Een wandeling van twee kilometer naar de vuurtoren op de uiterste punt van de Mani, Kaap Tenari, het zuidelijkste puntje van het Griekse vasteland. De poort naar de onderwereld, zegt men. De grot van Hades zou hier te vinden zijn.
Als ik haar zie staan door het poortje heen, stokoud, krom, helemaal in het zwart gekleed en loerend naar ons, wil ik direct mijn natuurlijke impuls volgen. Namelijk omdraaien en weglopen, of een zijstraat in. Ik kies het laatste, omdat die in dit geval direct beschikbaar is en mijn gedrag voor anderen dan niet opvalt.
We gaan weer naar de Peloponnisos. Om precies te zijn, we gaan naar de middelste vinger, naar de Mani. We hebben een rondrit uitgezet, die begint met Mystras, het prachtige Byzantijnse dorp dat zo goed bewaard gebleven is. Daarna zullen we afzakken naar het zuiden af, de Mani in.
Prima idee, een lekkere vis op de bbq! Het is warm en eigenlijk heb ik alleen trek in wat lichtverteerbaar voedsel. Dus ik verheug me al op zo’n lekker dorade in een klem, met een gepoft aardappeltje erbij, en wat sla uit de tuin….
Paul springt al op, met rammelende autosleutels.
Ik kijk ze de grond uit. Wil het eerste piepkleine groene sprietje met mijn ogen wel omhoog trékken. Kom! Groei!
Als dan eindelijk tussen de rucola ronde kiemblaadjes verschijnen, overheerst een gevoel van triomf. Ze doen het! Ze komen op!
Ik slaak een zucht van verlichting als de plantjes zich lijken te gaan ontwikkelen.
