‘Wel hé-le lap-pen tekst, hoor. Pff. Ik heb in het begin gewoon een hele monoloog! En later nog een keer’. Jongste rolde met zijn ogen om zijn opmerking kracht bij te zetten. ‘We doen Shakespeare!’ vervolgde hij enthousiast; bewondering afdwingend en tegelijkertijd een beetje gekscherend. ‘Geen idee welk stuk. Het gaat over een tweeling …’
Het spiergeheugen, of lijfgeheugen, is een raar fenomeen. Niet te verwarren met het denkgeheugen, het je herinneren, het nog weten via je hersenen. Het lijfgeheugen houdt in dat je nog precies kan vóelen en ruiken wat je jaren geleden hebt meegemaakt. Een fysieke sensatie dus, een gevoel weer herbeleven.
Ik wil eigenlijk niet meer méér werken.
Het lijkt leuk, die nieuwe functie, althans, het sollicitatiegesprek dat ik daar gehad heb. Ook zal het beter betalen. Bij terugkeer naar mijn oude baan, na mijn detachering, ga ik erop achteruit. Maar full time werken? Never nooit niet. Niet meer. Nu niet meer,
Blij was ik met mijn kasje, afgelopen voorjaar. Toen de eerste groene sprietjes boven de grond kwamen koekeloeren, nog blijer. En trots toen mijn rucola, mijn wortels, sperziebonen, boerenkool en courgettes! het in de koude grond zo goed deden. En ja, we hebben er lekker van gegeten. De tuin had na jaren weer een duidelijk doel.
We zien hem meteen staan, de jongen. Strak rechtop, bijna als een standbeeld, onverstoorbaar, zich niets aantrekkend van het gekrioel van andere Atheners om hem heen. Het bordje houdt hij duidelijk zichtbaar voor de borst. ‘A gem called Athens’, staat erop.
Het schijnt erbij te horen, ja, het schijnt zelfs zowat te moeten. Per 1 januari van elk jaar komt het beste in de mens naar boven. De goede voornemens.
Je telt niet mee als je ze niet hebt, als je geen plan hebt om nou werkelijk eens een keer iets serieus aan te gaan pakken.
