‘Pas op, dat gaat niet!’ roept hij, of in ieder geval Griekse woorden van gelijke strekking.Dat hadden wij eigenlijk ook al gezien. Het gaat niet. Wij wilden de omgeving een beetje verkennen, uitgerust met stevige stappers dachten we misschien rechtstreeks vanuit de olijfgaard naar beneden, naar de weg te kunnen …
Ze moest eens weten. We halen de spullen van de pallets die de Griekse transporteur op het erf heeft afgeleverd en daar verschijnen ze, vanachter het zwarte plastic. De fauteuil en de klok. De fauteuil die zo vreselijk lekker zit, de klok die ik stiekem al decennia lang heel mooi had …
De stilte is absoluut. Het is laat in de avond, we drinken nog een wijntje op ons terras. Ik doe mijn ogen dicht en ik hoor niets.Helemaal niks.Wat een heerlijkheid. En wat is het anders. Het is anders hier, anders dan in Den Haag.Geen onontkoombare Nederlandse levensliederen uit de geluidsinstallatie …
‘Krijg nou wat! Kijk!’Ik kijk, maar zie niks bijzonders, behalve een leeg ontbijtbordje.’Nee, drie centimeter hoger!’En dan zie ik ze, onder de spiegel. Pal boven de plek waar ik ontbijtbordjes neergezet heb. Vlak voor mijn neus. Waar ik gisteravond drie keer gekeken had. Waar we ons rot naar gezocht hebben. …
‘Heb jij je paspoort?’Ik vraag het altijd, voor elke reis. Voor de zekerheid. En ik ken het antwoord, altijd vergezeld door een klopje op de rugzak. ‘Natuurlijk. Heb ik!’Wij zijn net ingestapt in de tot de nok volgepakte auto, waar geen snoertje of teenslipper meer bijpast. Onze reis naar Velanidia …
Wat mag mee?Wat blijft hier? Wat kán mee?Wat moet hier blijven?Het is laveren tussen spullen, gestapelde dozen en uit elkaar gehaalde boekenkasten.Hoe organiseren we dit? Wat hebben we nog nodig hier, nu, tot vertrek?Ik maak fysieke scheidingen in kasten voor mijn overzicht en pak alvast in. O jee, ik grijp …
