We rijden het weggetje naar het huis, net als eerder deze week. Maar het is anders.
Ik stap uit om het hek open te schuiven. Maar het is anders.
Ik open de deur en we stappen naar binnen, maar het is anders.
De sleutels leg ik zachtjes op tafel en we kijken rond.
Het is nu anders.
We zijn wel even verkeerd gereden, maar dan zie ik ze zitten, zwaaiend om onze aandacht te trekken. We mogen het huis bekijken terwijl het nog wel verhuurd is.
‘Wilt u een mondmasker op?’ Ze vraagt het nerveus en ik zie het pakje in haar hand, waar ze iets probeert uit te trekken.
‘Het huis is van mijn vrouw’, bekent hij. ‘Nou ja, het staat op haar naam.’ Hij gaat ons voor, de trap op naar het terras, terwijl hij zijn shirt bij de hals heen en weer trekt. ‘Pfffff….. het is heet, hè?’
Kyriakos, de makelaar, was er iets eerder dan wij.
We gaan lekker even onder de telefoon.
Het bad in het kleine historische pandje dat ons hotel is, is voorzien van een koperen kraan met douchekop. Als ik mijn benen over de badrand slinger en de douchekop van zijn haak oppak, verschijnt prompt een visioen voor mijn ogen.
Op de overigens uitstekende Griekse snelwegen kom je ze tegen, onvermijdelijk. Tolhuisjes.
Niet simpel een kaartje trekken bij de oprit om vervolgens af te rekenen als je de weg verlaat, nee. Hier versperren ze om de zoveel kilometer de weg, in ieder geval bij alle provincie- of districtsgrenzen.
‘O jee.’ verzucht ik. ‘We gaan het onszelf heel moeilijk maken, vrees ik.’
We naderen het volgende, laatste huis van onze zoektocht. Het staat aan de rand van het dorp en oogt prachtig.
