Hij staat er al. Op de afgesproken plek bij de dorpskerk komt hij ons tegemoet, in een bedrijfsbestelbusje met een logo Electric, compleet met de Griekse vlag.
‘Hallo! Ik ben Giorgios! Welkom!’
De makelaar. Een goedlachse man, kapotte spijkerbroek en T-shirt.
De Griekse landschildpad kijkt ons stomverbaasd aan als het hek waar hij pal achter zit, wordt opengeschoven. Ik zie hem denken. Wat moeten zij nou hier? Weg rust! Hij schudt zijn koppetje en schuifelt de struiken in.
Huiseigenares Vicky giechelt. ‘Waar komt die nou vandaan?’ terwijl haar broer het huis inloopt en alle ramen opent.
Na een kwartiertje besluiten we toch maar even te bellen, want hij is er nog steeds niet. Wij wel, op de afgesproken tijd op de afgesproken plek. Het stadion van Methoni, een heel enthousiaste benaming voor een voetbalveld met een roestige tribune’tje.
‘O, bent u er al!’ roept de huiseigenaar bezorgd, althans niet de eigenaar zelf, want die spreekt geen Engels.
Ineens zie ik een zwaaiende beweging vanuit mijn ooghoek.
We waren al beetje heen en weer gereden bij het eerste kandidaathuis als we de man op de hoek zien staan. Hij wenkt ons.
De makelaar, zoals weldra blijkt. Alleen had ik hem niet herkend. Een jonge kerel, spijkerbroek, poloshirt. Hij zou ook zomaar de pakketbezorger kunnen zijn.
We hebben er een paar gevonden.
Huizen.
Huizen die voldoen aan onze eisen en waarin we het een aantal maanden per jaar makkelijk zouden uithouden.
Een beetje uitzicht, een beetje grond, vrijstaand, genoeg ruimte voor onszelf, voor muziek, schrijven, mijn creaties en ja! Ook genoeg ruimte voor bezoek. Logees!
Koken”
‘Ik ben moe,’ zucht ze. ‘Moe, zoals ik nog nooit geweest ben. Moe van een jaar niks doen. Niks mógen doen.’ Het is haar aan te zien, de nieuwe lijnen in haar gezicht spreken voor zich.
Ze schuift een stoel aan bij ons tafeltje op het terras van haar restaurant en laat zich erop zakken.
