De mannen gingen te voet terug. Ze liepen terug naar Nederland, na jaren tewerkgesteld te zijn geweest in Duitsland. Het was 1945, de oorlog was voorbij en nu mochten ze naar huis. Sommigen konden met de trein, maar velen hadden niets anders dan hun benenwagen.
Ook mijn vader. Hij liep de ruim 400 kilometer van het Duitse Kassel naar Rotterdam.
‘Je moet de koffie nog even afrekenen!’
Mijn gezicht zal eruit zien als een vraagteken. Hoezo, afrekenen? Maar ze wijkt niet. Want, zo schalt haar opdracht door de kleine foyer, ze moest erop letten dat dit nog gebeurde. Dus als ik even wilde volgen?
Ik bevries.
‘Oh, en ik heb een soort vriendin.’
Hij mompelt dit heel terloops, nadat we al een uurtje over ditjes en datjes gekeuveld hebben. Zonder een spier te vertrekken. Tussen neus en lippen door, min of meer.
‘Oh, en ik heb een soort vriendin.’
‘Hè?’ Mijn mond zakt open. Verstond ik het nou goed?
Het is in een soort kerk. De bijeenkomst is al begonnen, mensen zitten in groepjes rond tafeltjes en de geur van koffie maskeert net niet de bedompte lucht die er hangt.
Als ik binnenkom, word ik naar een belendend zaaltje geloodst. Daar kan ik mijn spullen kwijt. Ik zoek een geschikt plekje om straks te gaan zitten, met genoeg ruimte voor mijn strijkstok.
‘Het geldt ook voor jou,’ zei mijn baas, bijna vier weken geleden alweer. ‘Blijf thuis!’
Thuiswerkfaciliteiten heb ik allang en af en toe mag ik die gebruiken. Nu is het een bevel. ‘Blijf thuis!’
Oh! Jippie!
Bijna had het Nostos geheten, mijn boekje, maar de uitgever twijfelt of dat een goed idee is.
‘Niemand weet wat dat is, nostos’, zegt hij. ‘Google er maar eens op, je zult zien, er komt niets tevoorschijn. Ja een Grieks restaurant ergens.’ Hij lacht. ‘Maar verder niets. Mensen weten niet wat het betekent.’
