Eigenlijk vond ik het altijd iets voor bejaarden. Iets wat je natuurlijk nooit zou doen voordat je, nou, pak hem beet, vijfenzeventig bent. Want wat een flauwekul. Wat een verspilling. Aanstellerij. Je kan toch zeker zelf je teennagels wel knippen? Pfff. Zonder enige moeite hoor ik hier weer de stem van mijn moeder.
‘Ach, je gunt die vrouwen ook iets leuks. Voor de gezelligheid.’ De man heeft zich op zijn stoel naar Paul omgedraaid, nadat zij elkaar een smakelijk eten hebben toegewenst. Prompt verslik ik me bijna. Gezelligheid! Wij zitten lekker te eten in een groot Aziatisch buffetrestaurant.
Mijn allereerste column schreef ik een jaar of twintig geleden, als praktijkopdracht tijdens de cursus Journalistiek. De beoordeling was positief en bemoedigend, maar belangrijker is dat ik me toen al realiseerde dat columns schrijven gewoon het allerleukste is. En dat vind ik nog .
Het is een laatste-moment-besluit. Nog even gauw de supermarkt in voor een boodschapje, voordat ik terugwandel naar mijn werk. Gaat nog net qua tijd, dus ik sjees met mijn boodschap naar de kassa met het kortste rijtje. Of eigenlijk de kassa waar klanten staan die ook slechts één of twee dingen hebben, net als ik, en niet die waar één mens staat die een hele kar op de band uitstort. Slim ben ik.
De laatste tijd moest ik er weer vaker aan denken. Het boek dat ik nu lees laat mijn gedachten er iedere keer naar afdwalen en dan ben ik een met een beetje weemoed eventjes van de wereld. Nou, beter gezegd: in een andere wereld, die van mijn jeugd. En dan ga ik meer dan een halve eeuw terug in de tijd.
Het hing er vol mee, afgelopen zomer, bij die winkel op de hoek van het plein in Kalamata. Allemaal hoedjes, rijen lang, boven elkaar, hoedjes en petjes in alle kleuren afmetingen. Niet dat ik een hoedje nodig had, maar het oog wil ook wat. Het was gewoon fleurig.
Helemaal niet zo raar dat ik dit weer verwacht, nu we een paar maanden later weer in Kalamata zijn, op diezelfde hoek. Maar het blijkt anders.
